G.F. Handel, Messiah

(recensie geplaatst november 1999)

Als een monumentale kathedraal
Dorothea Röschmann, Susan Gritton (sopraan), Bernarda Fink (alt), Charles Daniels (tenor), Neal Davies (bas), Gabrieli Consort And Players o.l.v. Paul McCreesh. Archiv 453 464-2(2) - DDD-2.12'
fff Uitvoering 10, opname 9

Voorafgaand aan deze opname voerde McCreesh met zijn groep Messiah o.a. in Utrecht uit; een concert waarbij iedere noot bruiste en tintelde. Daarvan gaat op de cd niets verloren; integendeel: dankzij een kleine wijziging in de solisten-bezetting heeft de uitvoering zelfs aan kracht gewonnen. Deze Messiah wordt 'ingelijst' door een statige ouverture en een slotkoor dat als een monumentale kathedraal wordt opgetrokken. Dit boetseren van de klankkleuren is een van de belangrijkste kenmerken van de aanpak van McCreesh. Een ander is zijn gevoel voor dramatiek, vooral in het gedeelte over het lijden van Christus. Dit uit zich in snelle, maar steeds dansante, tempi en theatrale effecten in het orkest. Het orkest is op alle terreinen de stuwende factor in deze uitvoering. Gelukkig voegt McCreesh in het Halleluiah en het slotkoor de twee hoorns toe die niet in de partituur staan, maar waarvan we weten dat ze meegespeeld hebben tijden de uitvoering in Foundling Hospital in 1754. Hij volgde deze versie, waarin de aria's die voor de castraat Guadagni waren geschreven zijn getransponeerd voor de tweede sopraan, met enkele kleine aanpassingen. De solisten zijn niet helemaal mijn smaak. Met name de stemmen van Susan Gritton en Charles Daniels vind ik iets te klein voor de dramatiek die McCreesh van ze vraagt, maar op de een of andere manier realiseren ze het toch. Bernarda Fink is een van mijn favoriete zangeressen, maar de manier waarop zij 'He was despised' zingt bezorgt mij tranen in de ogen. Ook door het extreem langzame tempo - ruim 12 minuten - maakt ze deze aria tot het zwaarte- en hoogtepunt van de uitvoering. Uit bovenstaande regels is misschien af te lijden (sic) dat deze Messiah gewild anders is, maar dat valt mee. Het grootste compliment dat ik McCreesh en de zijnen kan geven, is dat alles volstrekt logisch en natuurlijk klinkt en gespeend is van enig effectbejag. En als McCreesh zijn bijdrage in het cd-boekje met de hem kenmerkende overmoedigheid A Messiah for the Millennium noemt, kan ik hem dan ook alleen maar gelijk geven.

R.M.V.