G. Verdi, Messa da Requiem

recensie geplaatst oktober 2000

Meer dan grandioos
Verdi: Messa da Requiem/Quattro pezzi sacri Luba Orgonasova (sopraan), Anne Sofie von Otter (mezzo sopraan), Luca Canonici (tenor), Alastair Miles (bas), Monteverdi Choir, Orchestre Révolutionaire et Romantique o.l.v. John Eliot Gardiner. Philips 442142-2 (2). DDD 2.00' .
fff Uitvoering 10 . Opname 8/9

Meer nog dan een grandioze uitgave is de opname die Gardiner maakte van het Verdi-Requiem voor mij het klinkende bewijs dat ware authenticiteit meer met mentaliteit en stijl te maken heeft dan met instrumentkeuze. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen met de mededeling, dat dit Verdi-Requiem veruit de electrise-rendste is die ik ooit gehoord heb. Zelfs de befaamde dertig jaar oude Giulini-versie van EMI, hoe humaan ook, hoe schitterend evenwichtig, hoe meeslepend en hoe prachtig gezongen door een legendarisch solistenteam, is voor mij (even?) in de schaduw terechtgekomen, naast de Toscanini-versie. Dat heeft te maken met de instrumentatie, die hier inderdaad voor een onvoorstelbare mengeling en confrontatie van kleuren zorgt, zeker in de uitbarstingen van het Dies irae, waar een traditioneel orkest vaak 'alleen maar' een zinderend totaal oproept, maar het heeft nog meer te maken met Gardiner. Hij geeft een tot het uiterste geladen lezing, vol dramatiek en spanning, enerverend tot de laatste maat, maar ook met de schitterendste klankeffecten - en zo heb ik bijvoorbeeld de strijkers aan het slot van het Dies irae nooit eerder zo hemels uit deze dodenmis horen opstijgen. Mijn notities zijn verder een lange reeks van details die nog niet voor een fractie vermeld kunnen worden, en ik begin er dus maar niet aan. Laat het voldoende zijn dat koor en orkest voor Gardiner kennelijk het uiterste preste-ren waartoe zij in staat zijn, en dat het solistenteam hetzelfde niveau haalt. Orogonasova en Von Otter zijn ongelooflijk mooi van intensiteit, Canonici doet me denken aan Carreras in betere tijden en Miles (ondanks een ietwat problematische triller) sluit zich daar mooi bij aan. De Quattro Pezzi Sacri (met sopraan Donna Brown in de luttele solomaten) is een mooie toegift, maar na zo'n Verdi-Requiem hoef ik voorlopig niets meer.

P.K.