Recensie Gorcumse Courant 14 april 2004

door Kees Muijs en Boudewijn Verhoef

'Kees Glaubitz met Matthäus respectvol naar Golgotha'

Uitvoering op hoog niveau

GORINCHEM - Voor de achtste keer op rij werd op Goede Vrijdag de Matthäuspassion van J.S. Bach uitgevoerd in de weken van tevoren uitverkochte Grote Kerk van Gorinchem. Ook dit jaar stond de uitvoering onder leiding van Kees Glaubitz op een hoog niveau.

In het welkomstwoord meldde Aart van Eck dat de organisatie haar best doet om steeds verder te perfectioneren. Dat uitte zich nu ondermeer door een nieuw, lager podium dan in voorgaande jaren en dat, is zeker een verbetering. Meer zicht vanuit de toehoorders enerzijds en meer contact van de musici met het gehoor anderzijds. Ook haalde hij aan dat de belangstelling zo groot is geworden dat er overwogen wordt twee uitvoeringen te plannen. Dit aardige idee lijkt ons echter onuitvoerbaar, omdat het een veel te grote aanslag zou plegen op koren, solisten, orkestleden en niet in de laatste plaats de dirigent. Wellicht dan op twee dagen, maar beslist geen twee uitvoeringen op één dag.

De opening was meteen mooi en indrukwekkend, waarmee de toon voor de middag was gezet. Deze Matthäus kreeg ook dit jaar weer een fris tempo. Evangelist Marten Smeding, die al meerdere malen de Matthäuspassion in Gorinchem heeft gezongen, heeft zich nog verder ontwikkeld. Een uitstekende zanger die muziek en tekst behandelt alsof het gemakkelijk is. Een uitstekende Evangelist, de hele passie door.
Ronald Dijkstra, die de Christuspartii zong en vorig jaar ook van zich liet horen, zong heel mooi, maar wanneer het echt laag moet, verliest hij veel aan volume. Vooral in het begin viel dat op. Later ging dat beter en verdient hij een dikke voldoende.
De alt Margareth Beunders, eveneens een vaste gast in de Matthäuspassion in Gorinchem, startte wat aarzelend, maar maakte dat snel goed. Met name het 'Erbarme dich' stond als een huis. De alt zong hier met intense droefheid.
De sopraan Ellen Schuring is een grote aanwinst in het geheel. Zonder haar voorgangers te kort te willen doen, is zij de juiste vrouw met de juiste stem. Hoewel zij niet echt veel te doen had, zong ze haar partijen met zeer grote klasse. De overigen, tenor en bariton, zongen goed, degelijk en duidelijk. Zij sprongen er niet echt uit, maar pasten uitstekend in de overige bezetting.

Koren
De jongens uit Breda bewezen hun staat van dienst. Ze zongen in uitstekende balans met de andere koren, zuiver, transparant en met flair. Een waar genot om naar te luisteren. De andere koren, Pro Musica en COV Gorkum, waren net weer iets beter dan vorig jaar. Ze zongen strak en met veel elan, wat nodig is bij de Matthäuspassion. Grote klasse!

Het barokorkest Florilegium Musicum klonk ook dit jaar schitterend. Opvallend mooi waren de hobo's, fluiten, viola da gamba en het continuospel. Voor dit werk, waar alles een dubbele bezetting heeft, staan ook twee orgeltjes voorgeschreven. In deze uitvoering was, net als voorgaande jaren, gekozen voor één orgeltje. Dit kan wel, maar het vergt heel veel van de organist. Een groot compliment voor deze man is dan ook zeer op zijn plaats. Niet alleen speelde hij uitstekend en alert, maar ook uiterst muzikaal met dat kleine beetje extra, een registertje of zo. Opvallend mooi was het spel van de eerste violiste van orkest 1. In de solopartij speelde zij de razend moeilijke muziek op een prima manier. Dit was bij de solo van de eerste violiste van orkest 2 iets minder. Maar dat is dan ook het enige, kleine storinkje van de gehele middag en nauwelijks het vermelden waard. De rest ging haar immers goed af.

Nog een pluspunt was het geheel en de samenklank van het orkest. De strijkers klonken uiterst doorzichtig. Komt dit misschien door het minder hoge podium of zijn de orkestleden nog beter gaan spelen? Dat maakt voor de toehoorder niet uit. Het resultaat in het totaal was heel erg goed.

Dirigent
Op Palmzondag werd de Matthäuspassion uitgevoerd op de radio onder leiding van Philip Herreweghe. Het ging in een ongelooflijk rap tempo. Veel te snel. Het slotkoor had daardoor meer het karakter van een blijspel. Ook de landelijke pers heeft deze uitvoering weinig op prijs gesteld. De uitvoering onder leiding van Kees Glaubitz klonk onzes inziens beter en kan zich meten met de mooiste uitvoeringen van ons land! Niets dan lof voor de dirigent. Homogeen, integer, prachtige tempowisselingen, respectvol en gedreven. Juist het tempo, tien minuten langer dan Ton Koopmans interpretatie, is evenwichtig en getuigt van vakmanschap. De wijze waarop hij dit allemaal voor elkaar krijgt dwingt bewondering en respect af. Verschillende malen kwam het voor dat het letterlijk muisstil was in de overvolle kerk. Zo veel spanning in de muziek dat men er regelmatig kippenvel van kreeg. De wijze waarop 'Sind Blitze, sind Donner' klonk was ongelofelijk. Niet de volle aanzet, maar de dirigent zocht het meer in het opvoeren van het tempo. Daardoor was het geheel nog overtuigender.

> terug naar terugblik