Als een huis

Henk Geuzenbroek

En warempel: jullie hebben het hem weer gelapt! Weer stonden jullie met twee grote koren, een groot bezet orkest en prachtige solisten in de bomvolle Grote Kerk op het podium, en weer kwam er een prachtig concert uit waar je eigenlijk alleen maar lovend over kunt spreken. Want jullie uitvoering van Mendelssohns Paulus was werkelijk magnifiek en deed dit toch eigenlijk wonderbaarlijke werk alle recht.

En dat was toch weer een prestatie, want ook in dit oratorium, vroegromantiek of niet, worden technisch en muzikaal hoge eisen gesteld, en dat bleek allemaal prima in orde: een geladen concert waar vaart in zat, vol spanning, intimiteit, bezieling, begeestering - en zin om er aan te beginnen! Over de twee koren hoeven we het niet meer te hebben - COV en Pro Musica hebben elkaar al lang gevonden en vormen een perfecte twee-eenheid. Tekst en stemmenverloop kwamen duidelijk en waarneembaar over met grote betrokkenheid en enthousiasme (voor die articulatie van de tekst trouwens mijn compliment - ik kon het vrijwel steeds woord voor woord volgen!).

Hoewel er in de kolossale klankenwereld die de componist nogal eens oproept natuurlijk wel een wat verloren ging - maar dat is onontkoombaar, tenslotte zat er een potig bezet orkest bij. De grote koren kwamen zodoende flamboyant tot klinken en stonden als een huis, terwijl in de koralen en wat stillere gedeelten, hoewel steeds groot aangezet, een intieme, verstillende sfeer over kwam. Hoe grootschalig en massaal ook, die stemmingswisselingen kwamen wel meer over en maakten indruk.

En het prachtig klinkende vierstemmige mannenkoor in nr. 5 "denn wir haben ihn hören sagen", evenals het vierstemmig vrouwenkoor in nr. 14, (bijna engelachtig mooi) mag wel met nadruk worden genoemd. De bescheiden bijdrage van het Stadsknapenkoor, dat in nr. 36 "aber unser Gott ist im Himmel " een welluidende cantus firmus liet horen, mag ook niet over het hoofd worden gezien. Het was kortom weer een grote, geïnspireerde en sterk gemotiveerde uitvoering zonder inzinkingen, die het publiek van begin tot eind in de ban hield.

Daaraan droegen de solisten in niet geringe mate bij. De sopraan Janny Zomer, die het grootste aandeel had in de solistenpartijen (met een voorwaar magistraal volume, een prachtige, volle stem met een grote omvang), de alt Klara Uleman, de tenor Marten Smeding en de bas Pieter Hendriks hadden een groot aandeel in het geheel met recitatieven, aria's, duetten, trio's, ook dikwijls met koor. De recitatieven die het verhaal dragen zijn verdeeld over verschillende stemmen, wat een apart effect teweeg brengt, daarenboven zette Marten Smeding een prachtig devote Stefanus neer, de bas Pieter Hendriks een indrukwekkende Paulus. Dat alles in een doorlopende, ononderbroken spanning, waarin de stemmen in de ensembles bovendien erg mooi aan elkaar waren aangepast. Helaas had Klara Uleman in dit werk niet zoveel te doen.

Het "Continuo"orkest bleek over het algemeen een gezond werkend en doorgaans accuraat ensemble dat ervaring genoeg heeft om zich in zo'n groots werk thuis te voelen. In het algemeen sloten zij zich correct bij koor en solisten aan, waarbij moet worden aangetekend dat zij door de potige koperbezetting wel eens over koor en solisten heen gingen (maar niet over Janny Zomer- die kon ze hebben!) maar daar is met zo'n bezetting weinig aan te doen - misschien is dat eerder de schuld van de componist die zijn instrumentatie zo voorschreef! Maar het toonde zich een betrouwbaar en vast ensemble met leuke solisten, met name in het koor 35 "seid uns Gnädig", waarin ik een pikante fluitsolo noteerde.

Val niet over futiliteiten en dingetjes die in vrijwel elk concert onherroepelijk voorkomen. Dat doe ik ook niet. Dit was zonder meer weer een grandioos concert waar ik van het begin tot het einde erg van heb genoten, en waar jullie best trots op mogen wezen.

> terug naar terugblik